Bu akşam Sinema Yerli’de Emin Alper’in Cannes seçkisindeki politik gerilimi: Selahattin Paşalı ve Ekin Koç’la Kurak Günler, her dakikasına değer ve dalgın izlemeyin

Kurak Günler, Emin Alper, Selahattin Paşalı, Ekin Koç, politik gerilim sineması… Bu kadar güçlü bir kombinasyonun yer aldığı bir filmi, bu akşam 20:00’de Sinema Yerli ekranlarında izleme fırsatı bulmak, özellikle televizyonun o kolektif deneyimini sevenler için tam bir nimet. Ocak akşamlarının karanlığına fazlasıyla yakışan bu film, hem sinemaseverler hem de politik alegori meraklıları için hâlâ taze, hâlâ tartışmaya açık bir yapıt.

Bu akşam neden Kurak Günler’i seçmeli?

Türk sinemasında politik gerilim deyince akla gelen ilk isimlerden olan Emin Alper, Kurak Günler’de yine kendine özgü ustalığıyla karanlık atmosferi, iktidar ilişkilerini ve taşranın sıkışmış sosyo-kültürel yapısını birbirine düğümlüyor. Üstelik bunu ne didaktik ne de aşırı sembolik bir dille yapıyor; film, izleyiciyi yan yana dizilmiş taşlar gibi yavaş yavaş devrilen olayların içine sürüklüyor.

Selahattin Paşalı’nın genç savcı Emre’yi canlandırdığı bu hikâye, Yanıklar kasabasının kuraklıkla kavrulan toprağını, karakterlerin ruh hâline adeta kopyalıyor. Ekin Koç’un belediye başkanı Selim rolündeki dengeli gerginliği ve yerel gazeteci Murat’ın temsil ettiği muhalif enerji, filmi sadece bir gerilim değil, aynı zamanda güç ilişkilerinin sosyolojik bir anatomisi hâline getiriyor.

Belki de Kurak Günler’i “özel” yapan şey, su kıtlığı etrafında dönen bir kriz hikâyesinin, suyun kendisinden daha ağır, daha yoğun bir metafora dönüşmesi. Türkiye’nin politik iklimine aşina olan herkes, filmdeki çatlakların nasıl yavaş yavaş derinleştiğini bir yerlerden tanıyacaktır.

Emin Alper sinemasının damarları bu filmde daha da belirgin

Alper’in sineması her zaman dikenli bir araziyi andırır; çoğu zaman sert, her zaman tedirgin edicidir. Tepenin Ardı’ndaki paranoya, Abluka’daki distopik baskı, Kız Kardeşler’deki kader döngüsü… Kurak Günler ise bütün bu damarları daha politik, daha çıplak ve daha cesur bir şekilde öne çıkarıyor.

Film Cannes’daki Un Certain Regard seçkisinde gösterilmişti, ki bu bile aslında yapıtın uluslararası çevrelerde nasıl okunduğunun bir özetiydi. Cannes’ın ışıklı koridorlarında dolaşan bir politik gerilim filmi, Türkiye’deki iktidar ilişkilerine dair bu kadar taş atarken doğal olarak tartışma yaratmıştı. İzleyicinin bir kısmı “taş gibi politik gerilim” diyerek filmi yüceltirken, diğer kısmı filme yöneltilen eleştirileri bizzat filmin anlattığı kutuplaşmanın bir yansımasına dönüştürdü.

Sinema Yerli bu akşam ekranına gerçekten de günümüz Türkiye sinemasına damga vurmuş bir yapımı taşıyor.

• Selahattin Paşalı’nın rolüyle çizdiği soğukkanlı ama kırılgan figür, son yıllardaki en iyi taşra karakter performanslarından biri.
• Ekin Koç’un sınırda gezen, güvenilirliği sürekli belirsiz bir siyasetçi portresi, filmin gerilimini diri tutuyor.
• Yan kadronun doğallığı, kasabanın atmosferini fazlasıyla inandırıcı kılıyor.

Filmdeki diyaloglar, özellikle iktidar çevresinin konuşma biçimi, günlük hayatta karşılaşabileceğimiz türden; tam bu nedenle sahici. Kurak Günler’in eleştirildiği noktalardan biri de bu zaten: “fazla gerçek” oluşu. Oysa politik gerilim janrının gücü burada. Alper, gerçekliği bir tokat gibi kullanıyor ama bunu seyirciyi manipüle etmeden yapıyor.

Kasabanın kurumuş toprağı, aslında hikâyenin en büyük karakteri

Yanıklar kasabasının kuraklığı film boyunca neredeyse görünmez bir baskı unsuru hâlinde. Toprak çatladıkça, karakterlerin ilişkileri de çatlıyor. Su arayışı sadece bir belediyecilik meselesi değil, bir güven, ortak yaşam ve otorite problemine dönüşüyor. Ülkenin birçok bölgesinde su kıtlığı haberleri konuşulurken, Kurak Günler hem bunu bir gerilim unsuru hem de toplumsal çürümenin metaforu olarak işliyor.

Bu yüzden film, 2022’de vizyona girmiş olsa da bugün hâlâ yakıcı. Bazı filmler zamanın içinden geçip güç kaybeder, bazıları ise zamanla daha da keskinleşir. Kurak Günler ikinci kategoriye fazlasıyla ait.

Politik alt metinleri sevenler için ideal. Film, taşra anlatılarının karanlık yönünü merak edenler için bulunmaz bir akşam seçimi sunuyor. Ayrıca Cannes seçkilerine takılanlar için kaçırılmaması gereken örneklerden biri olarak öne çıkıyor.

Oyuncuların kariyerindeki yeri ve filmin bıraktığı iz

Paşalı ve Koç’un daha önce yine Emin Alper’le birlikte çalışmış olmaları, filmdeki uyumlarını pekiştiriyor. Özellikle Paşalı’nın Emre karakterindeki kontrollü duygusallık, bugün hâlâ oyuncunun kariyerinde bir dönüm noktası sayılıyor. Koç’un canlandırdığı Selim ise tipik bir “küçük yer siyaseti” figürünün ezber bozan bir yorumu. Klişe değil, karikatür değil… Tedirginlik yaratan gri bir alan.

Emin Alper’in bu filmden sonra dijital projelere daha fazla yönelmesi, Kurak Günler’in sinemasal mirasını daha da özel kılıyor. Çünkü bu film, onun sinemadaki politik damarının şu an için en rafine örneği olarak duruyor.

Bu akşam saat 20:00’de Sinema Yerli’de Kurak Günler’i açtığınızda sadece bir film izlemeyeceksiniz; Türkiye sinemasının son on yıldaki en kritik politik gerilimlerinden birine tanıklık edeceksiniz. Kasabanın biriken gerilimi, susuzluğun yarattığı huzursuzluk ve güç oyunlarının kör kuyusu, ekranın karşısında sizi içine çekmek için bekliyor.